முதன்மை உள்ளடக்கத்திற்குச் செல்

96 - ரீ ரிவ்யூ! நாளையே கடைசி!!


96 - நாளையே கடைசி, இரண்டாம் முறை தியேட்டரில் பார்க்க :-)

முந்தைய ரிவ்யூவில் சொன்னபடியே இரண்டாம் முறை, தனியே.

சென்ற ரிவ்யூவில் விட்டுப்போன இன்னும் சில நேசப்பூக்கள் பூக்கும் தருணங்கள்:

ராம் தொலைந்தபின் ஆளற்ற அவனது இருக்கையில் தாள முடியாத ஆற்றாமையோடு கைகளை குறுக்காக மடித்து அமர்ந்து, வெறுமை தாளாது விரல்களால் டேபிளில் வலிக்கத்தட்டி வேதனையோடு விலகும் ஜானு.

ரீ யூனியனில் ராமை தேடும் ஜானகியின் கண்கள்.

ஜானகிக்கு உணவுத்தட்டை கவனமாய் விளிம்பு துடைத்து குழந்தை போல் கையில் ஏந்தி வரும் ராம்.

ரீ யூனியன் மேடையில் 'ஒறவும் இல்லாமலே இருமனம் ஏதோ பேசுது' என ஜானு பாடுகையில் பட்டுப்பூச்சி தாவலில் பார்வை பரிமாற்றம்...

"என்னை இறக்கிவிடப்போறியா ராம்?" என நம்ப முடியாத உணர்வோடு தவிக்கும் ஜானு.

'ராம், ரொம்ப தூரம் போய்ட்டியா ராம்?'
"இல்லை ஜானு. ஒன்ன எங்க விட்டனோ அங்கயே நின்னுட்டிருக்கேன்". 

சலூனில் ராமின் தாடி மழிக்கப்படுவதை காணும் ஆவலில் பேரார்வ ஜானு.

ரியாலிடியும் ஆல்நர்நேடிவ் ரியாலிடியும் போட்டுத்தாக்கும் அந்த ஏர்போர்ட் ரெஸ்டாரண்ட் நிகழ்வில் கலங்கிக்கொண்டே ததும்பும் இரு ஜோடிக்கண்களில் பறிமாற்றம் பெரும் இழந்துபோன வாழ்வு...

சாலை மையக்கோட்டின் மீது இருவரும் நடக்கையில் ஜானுவின் கை உரச ராமின் விலகல் உடல்மொழி...

ஜானுவை முதல் முதலாய் புடவையில் பார்த்த உணர்வின் தாக்கத்தை சொற்களேதும் இன்றி நம்முள் கடத்தும் ராமின் சைகை மொழி...

'விளையாடத ராம்!' என பதறும் ஜானு...

திருச்சி டிக்கட்டு நொடியிலிருந்து செக் இன் முடியும் வரையில் ஜானுவின் கண்களில் அனிச்சையாய் வழியும் கண்ணீர்...

விடைபெறும் நொடியில் ராமின் கண்களை கைகளால் மறைத்து உடையும் ஜானு...

அதுவரை அடக்கிய கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிய ஏர்போர்ட்டிலிருந்து வெளியேறும் ராம்...

மறுபடியும் 'இன்னதென' சொற்களில் கடத்த முடியாத உணர்வுகளோடு எழுந்தேன் நான்.

ஒறவும் இல்லாமலே இருமனம் ஏதோ பேசுது...

கருத்துகள்

இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

விழலுக்கு இறைத்த நீர்

விழலுக்கு இறைத்த நீர்... என்னை சிந்திக்க வைத்த சொற்றொடர் இது.  பலனளிக்காத முயற்சியின் தோல்வியை சுட்டவே பெரும்பாலும் பயன்படுத்துகிறோம். இதன் கருப்பொருள் வேறாகவும் இருக்கலாம்... விழல் = களை = களையப்படவேண்டிய, நமக்கு அவசியமற்ற பயிர். நமக்கு அவசியமான பயிர்கள் மட்டுமே நம் வயலில் இருக்கவேண்டும். அப்போது மட்டும்தான் பஞ்ச பூத முழு சக்தியும் நமக்கு வேண்டிய பயிருக்கு கிட்டும், அதற்கு மட்டுமே கிட்டும். இந்த சித்தாந்த அடிப்படையில்தான் மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைக்காடுகள் வேறோடு பிடுங்கப்பட்டு, தேயிலையும் காபியும் பயிராச்சி (நாமள்லாம் அப்போ வெள்ளக்காரங்களே!). இந்த சித்தாந்த அடிப்படையிலதான் சம வெளிகளிலும் காடுகள் நம்மால் சிதைக்கப்பட்டு நெல், கோதுமை, கரும்பு, வாழை என மாறிப்போயின. இதே அடிப்படையில்தான் பல உயிரினங்கள் நம் ஆக்கிரமிப்புக்கு அடிபணிந்து ஏற்கனவே விடைபெற்றோ அல்லது விடைபெற்றுக்கொண்டோ இருக்கின்றன. நிலத்தில் மட்டுமல்ல, நீரிலும்தான்; 'என்னது ஆஸ்திரேலியால பவளப்பாறைகளை காணுமா?!!! அது வேற பஞ்சாயத்துபா!'. இதெல்லாம் நிகழக்கூடாதென்றுதான் அன்று நம் ஆட்கள் விழல

சிறுக கட்டி பெருக வாழ்

சிறுக கட்டி பெருக வாழ்! கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். படித்திருக்கிறோம். சிறிதாய் தொடங்கி ஆல் போல் வளர்ந்து என வணிகம் பேசியிருக்கிறோம். அளவாய் வீடு கட்டி சுற்றம் சூழ்ந்து பெருக மகிழ்வாய் வாழ்தல் என முயற்சிக்கிறோம். இவையெல்லாவற்றையும் தாண்டிய புரிதல் ஒன்று வேண்டும். சிறுக கட்டி - சிறு வீடு கட்டி, பெருக - பல்லுயிர் பெருக, நாமும் வாழ்வோம் என்பதாகவும் இதன் பொருள் இருக்கலாம். பாரதி கனவு கண்ட காணி நில வாழ்வும் இதுவே, பில் மோலிசன் கற்றுத்தந்த பெர்மாகல்ச்சரும் (ஒருங்கிணைந்த பண்ணையம்) இதுவே, காந்தி மற்றும் புகுவோகா பரப்பிய சுயசார்பு பண்ணை வாழ்வும் இதுவே! பெரிதாய் கட்டி சிறிதாய் வாழ்ந்துவிட்டுப்போகும் நமக்காகவே சொல்லப்பட்டது, அன்றே! உணவு வீணாவதைப்பற்றி ஐ.நாவில் கூட்டம் கூட்டமாய் விவாதித்து புள்ளி விபரங்கள், அறிக்கைகள் பதிப்பிக்கிறார்கள். இந்தியாவில் 40 சதம் வீணாகிறதாம். நம் வாழ்வியல் அறியாது எழுதித்தள்ளுகிறார்கள். உணவு மீந்தால் / ஒரு இலை வீட்டிலிருந்து வெளியே விழுந்தால்கூட ஒரு கூட்டமே (மனிதர் முதல் பூச்சி வரை) அதிலிருந்து உண்ணும் இங்கு! இதில் வீணாவதெங்கு?!

எங்கள் விவசாயிகள் பாலாடைக்கட்டிகள் உண்பதில்லை

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+- கேன்சர் கட்டிகள் சுமக்கும் எங்கள் விவசாயிகள் பாலாடைக்கட்டிகள் உண்பதில்லை. -+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ வெண்மைப்புரட்சிக்கு முந்தைய இந்தியாவில் (1960 களுக்கு முன்) பால் வியாபாரத்துக்காக யாரும் மாடுகளை வளர்த்ததில்லை. சர்க்கரை, தேயிலை, காபி என வணிகப்பயிர்களும், வணிகமும் நாம் நாட்டில் வேரூன்றியபோது அவர்களை திகைக்கவைத்தது நமது மக்களின் பால் மோகமற்ற வாழ்வு. கிராமங்கள் சார்ந்த அவ்வாழ்வில் பால் என்பது குழந்தைகளுக்கான உணவு, எனவே அது விற்பனைக்கல்ல. அவ்வளவே.  கிடைத்த இலைகளையெல்லாம் நீரில் கொதிக்கவைத்து பருகிய நம் மக்களை டீ, காபி நோக்கி நகர்த்த முதலில் அவற்றை இலவசமாய் தந்து, பின் பாலுடன் சேர்த்தால் சுவைகூடுமென காட்டி, வருடம் முழுவதும் கிடைக்காத பாலை கிடைக்கவைக்க வணிகம் கையிலெடுத்த ஆயுதம் என்ன தெரியுமா? 'பாலுக்காக மாடு வளர்த்தால் சில வருடங்களிலேயே பணக்காரராகிவிடலாம்! உங்கள் நாட்டு மாடுகள் வருடத்தில் சில மாதங்களே கறவையில் இருப்பதால் அவை உங்கள் கனவுகளுக்கு இடையூறு. நாங்கள் இலவசமாய் தரும் மாடுகள் அமிர்